Uluwatu

Tak, w dzierżawie, nie na pełną własność. Grunty na pełną własność (Hak Milik) mogą mieć tylko obywatele Indonezji. Kupujący z zagranicy w Uluwatu biorą dzierżawę (Hak Sewa) od indonezyjskiego właściciela gruntu, podpisaną przed notariuszem, albo, rzadziej, zarejestrowane prawo użytkowania Hak Pakai, które cudzoziemiec z ważnymi dokumentami imigracyjnymi może mieć do 30 lat na gruncie prywatnym, pod warunkami obejmującymi minimalną cenę ustaloną przez rząd. Rozwiązania, w których Indonezyjczyk trzyma grunt na swoje nazwisko w Państwa imieniu, są nieważne, a balijskie rozporządzenie przyjęte w 2026 roku ich zakazuje i przewiduje kary dla tego, kto je organizuje.

Ściśle biorąc, Uluwatu to południowo-zachodni cypel półwyspu Bukit, okolice świątyni, na terenie wsi Pecatu w South Kuta. W codziennym użyciu i w większości ogłoszeń nieruchomości nazwa obejmuje cały zachodni Bukit: Balangan i New Kuta Beach na północnym zachodzie, Bingin, Impossibles, Padang Padang i Suluban wzdłuż zachodniego wybrzeża oraz klify ciągnące się na wschód obok Nyang Nyang w stronę Melasti, które samo leży w Ungasan. Przy ocenie inwestycji warto sprawdzić wieś i dokładną działkę, a nie etykietę.

Międzynarodowy port lotniczy Ngurah Rai jest około 34 km stąd, zwykle 30 do 45 minut samochodem, przez Jimbaran i dalej Bypassem, a w wieczornym szczycie dłużej. W samym Uluwatu do większości plaż jest ze wzgórz 5 do 15 minut skuterem lub samochodem, do świątyni 13 do 20 minut, a do parku kulturowego GWK około 25.

Najpierw grunt: certyfikat indonezyjskiego właściciela sprawdzony w urzędzie ziemskim, przeznaczenie działki i to, czy działka nie leży na chronionym wybrzeżu, gdzie zabudowa jest niedozwolona. Potem pozwolenie na budowę (PBG), które musi zostać wydane przed rozpoczęciem budowy, a później świadectwo zdatności budynku do użytkowania (SLF). Następnie sama dzierżawa: okres, klauzula o przedłużeniu i jego cena, prawo do poddzierżawy lub sprzedaży dzierżawy oraz to, co przechodzi na spadkobierców. Płatności warto powiązać z postępem budowy, a umowę powinien przeczytać własny notariusz, a nie notariusz dewelopera.

Tak, w ramach licencjonowanej działalności. Wynajem krótkoterminowy wymaga numeru identyfikacyjnego działalności (NIB) i właściwej klasyfikacji działalności (KBLI) z krajowego systemu OSS, a goście płacą regionalny podatek od zakwaterowania w wysokości do 10%. Zagraniczni właściciele zwykle wynajmują przez licencjonowanego indonezyjskiego operatora lub własną spółkę z zagranicznymi udziałowcami (PT PMA). Od 1 sierpnia 2026 roku oferty bez licencji są usuwane z głównych platform rezerwacyjnych, a na 2027 rok planowana jest automatyczna weryfikacja licencji we współpracy z platformami.

Nie. Zakup willi w dzierżawie nie daje żadnej wizy. Second Home Visa, ważna do pięciu lat z możliwością przedłużenia do dziesięciu, wymaga około 130,000 USD w państwowym banku indonezyjskim albo zakupu apartamentu o wartości co najmniej 1 mln USD.