Ungasan

Tak, ale nie na pełną własność. Grunty na pełną własność (Hak Milik) mogą mieć tylko obywatele Indonezji. Kupujący z zagranicy w Ungasan prawie zawsze biorą dzierżawę (Hak Sewa) od indonezyjskiego właściciela gruntu, zawartą w formie aktu notarialnego, i są właścicielami willi lub apartamentu przez okres tej dzierżawy. Druga droga to Hak Pakai, zarejestrowane prawo użytkowania, które może mieć cudzoziemiec z ważnymi dokumentami imigracyjnymi: na gruncie prywatnym trwa do 30 lat i można je odnowić tylko nowym aktem, na który zgodzi się właściciel, a wiąże się z warunkami, w tym z minimalną ceną ustaloną przez rząd. Zapisanie gruntu na indonezyjskiego znajomego lub pracownika jest według prawa indonezyjskiego nieważne, a od 2026 roku balijskie rozporządzenie prowincjonalne wprost zakazuje takich umów z podstawionym właścicielem (nominee) i przewiduje kary dla osób, które je organizują.

Grunt i budynek wracają do właściciela gruntu, chyba że umowa daje Państwu prawo do przedłużenia. Dlatego klauzula o przedłużeniu jest tak ważna: najlepsze umowy ustalają z góry okres przedłużenia i jego cenę albo wzór jej wyliczenia, zamiast zostawiać to do późniejszych uzgodnień. Wiele balijskich dzierżaw zawiera się na 25 do 30 lat, a dłuższe łączne okresy wynikają zwykle z przedłużeń wpisanych do umowy. Dzierżawa nie wygasa w razie śmierci żadnej ze stron, więc spadkobiercy zachowują ją na pozostały okres, i nie zostaje rozwiązana, gdy właściciel sprzeda grunt, chyba że umowa stanowi inaczej.

Międzynarodowy port lotniczy Ngurah Rai jest około 25 do 40 minut samochodem, w zależności od tego, skąd w Ungasan się startuje i jaki jest ruch; szybsza trasa prowadzi przez Nusa Dua i płatną drogę Bali Mandara nad zatoką Benoa. Do Melasti Beach jest 5 do 15 minut, do Nusa Dua 10 do 15, do parku kulturowego GWK około 15, a do świątyni Uluwatu około 20. Na Bali nie ma transportu kolejowego, więc codzienne życie toczy się tu w samochodach, na skuterach i z aplikacjami przewozowymi.

Tylko w ramach licencjonowanej działalności. Wynajem krótkoterminowy w Indonezji to działalność noclegowa, która wymaga numeru identyfikacyjnego działalności (NIB) i właściwej klasyfikacji działalności (KBLI) w krajowym systemie licencyjnym OSS, a goście płacą podatek regionalny w wysokości do 10%. Zagraniczny właściciel zwykle wynajmuje przez licencjonowanego indonezyjskiego operatora albo przez własną indonezyjską spółkę z zagranicznymi udziałowcami (PT PMA). Rząd egzekwuje te przepisy: od 1 sierpnia 2026 roku oferty bez licencji są usuwane z głównych platform rezerwacyjnych, a na 2027 rok planowana jest automatyczna weryfikacja licencji między systemami rządowymi a platformami. Jeśli inwestycja oferuje program wynajmu, trzeba zapytać, kto ma licencję.

Nie. Indonezja nie ma wizy za zakup willi w dzierżawie. Second Home Visa, która pozwala na pobyt do pięciu lat z możliwością przedłużenia do dziesięciu, wymaga albo około 130,000 USD w państwowym banku indonezyjskim na Państwa nazwisko, albo zakupu apartamentu o wartości co najmniej 1 mln USD. Willa w dzierżawie się do tego nie wlicza.

Mogą być. Bukit to suchy wapień bez rzek, a woda wodociągowa jest doprowadzana z zapory Estuary Dam koło Denpasaru. Południowe Badung potrzebuje około 2,000 litrów na sekundę, a otrzymuje około 750, i zdarzały się przerwy w dostawach trwające kilka dni. Regencja buduje nowy rurociąg i zbiorniki, w tym jeden w Kampial w Benoa, i planuje zaopatrywać hotele w odsoloną wodę morską, ale zlikwidowanie niedoboru zajmie lata. Dobrze prowadzone inwestycje mają duże zbiorniki i planują dowóz wody cysternami; warto zapytać dewelopera, jak dokładnie kompleks jest zaopatrywany.