Ungasan

Ja, maar niet als freehold. Grond in volledige eigendom (Hak Milik) kan alleen door Indonesische staatsburgers worden gehouden. Buitenlandse kopers in Ungasan nemen bijna altijd een lease (Hak Sewa) van de Indonesische grondeigenaar, ondertekend als notariële akte, en bezitten de villa of het appartement voor de duur van die lease. De andere route is Hak Pakai, een geregistreerd gebruiksrecht dat een buitenlander met geldige verblijfsdocumenten kan hebben: op particuliere grond loopt het maximaal 30 jaar en wordt het alleen verlengd met een nieuwe akte waarmee de eigenaar instemt, en er gelden voorwaarden, waaronder een minimumprijs die de overheid vaststelt. Grond op naam zetten van een Indonesische vriend of werknemer is volgens de Indonesische wet nietig, en sinds 2026 verbiedt een provinciale verordening van Bali zulke constructies met een stroman (nominee) uitdrukkelijk en bestraft ze wie ze regelt.

De grond en het gebouw gaan terug naar de grondeigenaar, tenzij het contract u een verlenging geeft. Daarom is de verlengingsclausule zo belangrijk: de beste leases leggen de verlengingstermijn en de prijs, of een formule daarvoor, vooraf vast in plaats van die later te laten afspreken. Veel leases op Bali worden voor 25 tot 30 jaar opgesteld, en langere totalen komen meestal voort uit verlengingen die in het contract zijn opgenomen. Een lease eindigt niet als een van de partijen overlijdt, dus uw erfgenamen houden hem voor de resterende termijn, en hij wordt niet ontbonden als de grondeigenaar de grond verkoopt, tenzij het contract anders bepaalt.

Ngurah Rai International Airport ligt op ongeveer 25 tot 40 minuten met de auto, afhankelijk van waar in Ungasan u vertrekt en hoe druk de wegen zijn; de snellere route gaat via Nusa Dua en de tolweg Bali Mandara over de baai van Benoa. Melasti Beach ligt op 5 tot 15 minuten, Nusa Dua op 10 tot 15, het culturele park GWK op ongeveer 15 en de tempel van Uluwatu op ongeveer 20. Bali heeft geen spoorvervoer, dus het dagelijks leven draait hier op auto's, scooters en taxi-apps.

Alleen via een bedrijf met vergunning. Kortetermijnverhuur is in Indonesië een accommodatiebedrijf dat via het nationale vergunningssysteem OSS een bedrijfsidentificatienummer (NIB) en de juiste bedrijfsclassificatie (KBLI) nodig heeft, en gasten betalen een regionale belasting van maximaal 10%. Een buitenlandse eigenaar verhuurt meestal via een Indonesische exploitant met vergunning of via zijn eigen Indonesische bedrijf met buitenlandse aandeelhouders (PT PMA). De overheid handhaaft dit: sinds 1 augustus 2026 zijn advertenties zonder vergunning van de grote boekingsplatforms gehaald, en voor 2027 is een automatische vergunningscontrole tussen overheidssystemen en de platforms gepland. Als een project een verhuurprogramma aanbiedt, vraag dan wie de vergunning heeft.

Nee. Indonesië heeft geen visum voor de aankoop van een leaseholdvilla. Het Second Home Visa, dat een verblijf van maximaal vijf jaar toestaat en tot tien jaar kan worden verlengd, vraagt ofwel ongeveer US$130,000 bij een Indonesische staatsbank op uw eigen naam, ofwel de aankoop van een appartement van minimaal US$1 miljoen. Een leaseholdvilla telt daarvoor niet mee.

Dat kan. De Bukit is droge kalksteen zonder rivieren, en leidingwater wordt aangevoerd vanaf de Estuary Dam bij Denpasar. Het zuiden van Badung heeft ongeveer 2,000 liter per seconde nodig en krijgt er ongeveer 750, en er zijn onderbrekingen van meerdere dagen geweest. Het regentschap legt een nieuwe leiding en reservoirs aan, waarvan een bij Kampial in Benoa, en wil hotels voorzien van ontzilt zeewater, maar het tekort zal pas over jaren zijn opgelost. Goed beheerde projecten hebben grote opslagtanks en rekenen op water per tankwagen; vraag de ontwikkelaar precies hoe het complex wordt bevoorraad.