Słownik rynku nieruchomości w Wielkiej Brytanii.

Własność gruntu i budynku bez daty końcowej. To normalna forma własności domów; mieszkania rzadko sprzedaje się jako freehold.

Własność mieszkania lub domu na określony czas, często od 99 do 999 lat, na podstawie umowy dzierżawy (lease) z właścicielem gruntu i budynku (freeholder). To typowa forma własności mieszkań: w okresie 2024/25 aż 93% mieszkań zajmowanych przez właścicieli w Anglii było w leasehold.

Właściciele mieszkań mają umowy dzierżawy, a do tego wspólnie posiadają freehold budynku, zwykle przez spółkę. Razem decydują o opłatach serwisowych i zazwyczaj mogą między sobą przedłużać swoje dzierżawy.

Pełna własność mieszkania połączona z członkostwem w stowarzyszeniu, które posiada części wspólne i nimi zarządza, bez właściciela budynku i bez okresu dzierżawy. Jak dotąd mało kto z niej korzysta.

Roczny czynsz, który leaseholder płaci freeholderowi. W większości nowych długoterminowych dzierżaw zawartych od 30 czerwca 2022 roku jest ograniczony do symbolicznego „peppercorn”, czyli w praktyce zera; starsze lub wcześniej zakontraktowane dzierżawy wciąż mogą go przewidywać.

Udział leaseholdera w kosztach utrzymania, napraw, ubezpieczenia i bezpieczeństwa budynku. W 2025 roku za londyńskie mieszkania wystawione na sprzedaż płacono średnio 2801 £ rocznie (Hamptons); poproś o budżet konkretnego budynku.

Opłata, która zdejmuje nowe mieszkanie z rynku na czas przygotowania umów. Deweloperzy zarejestrowani w New Homes Quality Code dają 14 dni na odstąpienie; po tym okresie, jeśli zrezygnujesz, możesz stracić opłatę.

Moment, w którym kupujący i sprzedający stają się prawnie związani umową. Deweloper zwykle prosi przy exchange o depozyt 10%, pomniejszony o wpłaconą już opłatę rezerwacyjną.

Ostatnia płatność i przeniesienie własności. Stamp duty staje się wymagalne przy completion, według stawek obowiązujących tego dnia.

Najpóźniejsza data, do której mieszkanie kupione off-plan musi być gotowe; po niej kupujący zwykle może odstąpić od umowy i odzyskać depozyty.

Zawiadomienie dewelopera, że mieszkanie jest ukończone, zwykle z terminem około 10 dni roboczych na completion.

Inspekcja, która spisuje usterki w nowym mieszkaniu do usunięcia przez dewelopera. Taki przegląd w nowym budynku kosztuje około 300 do 600 £ (Which?, marzec 2026).

Dziesięcioletnia ochrona, której wymagają banki udzielające kredytów hipotecznych: zabezpieczenie depozytu, jeśli wykonawca zbankrutuje przed completion, obowiązek usuwania wad przez wykonawcę w pierwszym i drugim roku oraz ubezpieczenie konstrukcji od trzeciego do dziesiątego roku.

Formularz dokumentujący ocenę bezpieczeństwa pożarowego ścian zewnętrznych budynku mieszkalnego, używany przez banki i rzeczoznawców od grudnia 2019 roku. Przy nowym budynku poproś zamiast niego o świadectwo ukończenia wydane przez Building Safety Regulator.

Podatek od zakupu nieruchomości w Anglii, naliczany progami: 0% do 125 000 £, 2% do 250 000 £, 5% do 925 000 £, 10% do 1,5 mln £ i 12% powyżej.

Dodatkowe 2% SDLT w każdym progu dla kupującego, który w ciągu 12 miesięcy przed zakupem nie przebywał w Wielkiej Brytanii co najmniej 183 dni. Można je odzyskać, jeśli kupujący spędzi potem 183 dni w Wielkiej Brytanii w wymaganym okresie.

Dopłata 5% SDLT w każdym progu dla kupującego, który po zakupie będzie mieć więcej niż jeden dom, licząc dom w dowolnym miejscu na świecie wart 40 000 £ lub więcej.

Roczna opłata od domów i mieszkań wartych ponad 500 000 £, których właścicielem jest spółka; w roku 2026/27 od 4600 £ rocznie za nieruchomość wartą od 500 000 £ do 1 mln £.

Program HMRC, w którym agent lub najemca potrąca podatek według stawki podstawowej z czynszu płaconego właścicielowi mieszkającemu za granicą, chyba że HMRC zgodzi się na wypłatę czynszu w całości, a właściciel złoży zeznanie.

Dawna wiza inwestorska, zamknięta dla nowych wniosków 17 lutego 2022 roku. Nieruchomości nigdy się do niej nie liczyły, a Wielka Brytania nie ma wizy za zakup domu.

Czas spędzony w Wielkiej Brytanii może uczynić kupującego brytyjskim rezydentem podatkowym w świetle ustawowego testu rezydencji (statutory residence test), bez względu na wizę, a to zmienia jego sytuację w zakresie stamp duty, podatku od zysków kapitałowych i podatku spadkowego.

Standardowa umowa najmu prywatnego w Anglii od 1 maja 2026 roku: odnawiana okresowo, bez daty końcowej. Zastąpiła umowy assured shorthold, a razem z nią zniesiono eksmisje bez podania przyczyny na podstawie sekcji 21 („no-fault”).

W Wielkim Londynie mieszkanie można wynajmować krótkoterminowo do 90 nocy w roku bez pozwolenia planistycznego, pod warunkiem że osoba wynajmująca płaci za nie council tax. Wiele umów dzierżawy i kredytów hipotecznych w ogóle zakazuje najmu krótkoterminowego.