Seminyak

Tak, ale nie na pełną własność. Grunty na pełną własność (Hak Milik) w Indonezji mogą mieć tylko obywatele Indonezji. Cudzoziemiec może mieć Hak Pakai, czyli zarejestrowane prawo użytkowania gruntu na określony czas, albo dzierżawę (Hak Sewa) od indonezyjskiego właściciela gruntu, zawartą w formie aktu notarialnego. Hak Pakai na gruncie prywatnym trwa do 30 lat i można je odnowić tylko nowym aktem, na który zgodzi się właściciel. Większość willi sprzedawanych cudzoziemcom na Bali to dzierżawy, a w Minori dzierżawa jest utrzymywana przez spółkę dewelopera z kapitałem zagranicznym (PT PMA). Rozwiązania, w których Indonezyjczyk trzyma grunt na swoje nazwisko w Państwa imieniu, są nieważne, a balijskie rozporządzenie z 2026 roku wprost ich zakazuje.

Seminyak to miejska wieś w dystrykcie Kuta w Badung, na zachodnim wybrzeżu tuż na północ od Legian i Kuta. Wszystkie trzy tworzą jeden zabudowany pas wzdłuż plaży, więc w terenie granice trudno dostrzec. Mniej więcej Jalan Camplung Tanduk (Dhyana Pura) wyznacza stronę Legian, Sunset Road biegnie wzdłuż wschodniej granicy, a na północy okolica przechodzi w Petitenget, które należy do Kerobokan w North Kuta. Wiele ogłoszeń używa nazwy Seminyak także dla strony Petitenget.

Międzynarodowy port lotniczy Ngurah Rai jest około 10 km stąd, mniej więcej 15 minut samochodem przy małym ruchu, a w godzinach szczytu znacznie dłużej. W samym Seminyak wąskie główne ulice, Jalan Kayu Aya i Jalan Raya Seminyak, często się korkują, a Sunset Road po wschodniej stronie jest zwykle szybsza. Wielu mieszkańców pokonuje krótkie odcinki pieszo lub skuterem. Na Bali nie ma kolei, a planowana linia przez Seminyak nie ma inwestora.

Tylko w ramach licencjonowanej działalności. Wynajem krótkoterminowy wymaga numeru identyfikacyjnego działalności (NIB) z właściwym kodem działalności (KBLI) z krajowego systemu licencyjnego OSS, a goście płacą regionalny podatek hotelowy w wysokości do 10%. Turystyczne przeznaczenie gruntu jest warunkiem wstępnym, a nie licencją samą w sobie. W praktyce cudzoziemcy wynajmują przez licencjonowanego indonezyjskiego operatora albo przez własną spółkę z kapitałem zagranicznym (PT PMA). W 2026 roku Ministerstwo Turystyki doprowadziło do usunięcia ofert bez licencji z głównych serwisów rezerwacyjnych od 1 sierpnia.

Nie. Zakup willi w dzierżawie nie daje żadnej wizy. Second Home Visa wymaga co najmniej 130,000 USD na rachunku na Państwa nazwisko w państwowym banku indonezyjskim albo zakupu apartamentu o wartości co najmniej 1 mln USD. Daje zezwolenie na pobyt do pięciu lat, z możliwością przedłużenia łącznie do dziesięciu. Willa w dzierżawie się do tego nie wlicza.

Przy zarejestrowanym tytule (Hak Pakai) kupujący płaci podatek od nabycia (BPHTB) w wysokości do 5%, a wynagrodzenie urzędnika sporządzającego akt gruntowy jest ograniczone do 1% wartości aktu. Deweloper zarejestrowany jako płatnik VAT dolicza VAT, w 2026 roku w efektywnej wysokości 11%. Przy dzierżawie wynagrodzenie notariusza jest negocjowane, a umowa określa, kto płaci roczny podatek od gruntu i budynków (PBB), wynoszący do 0.5% wartości szacunkowej. Dochód z wynajmu również podlega opodatkowaniu, według stawek zależnych od tego, czy jest się rezydentem Indonezji, dlatego przed podpisaniem umowy warto zasięgnąć porady.

Obecnie jedną: Minori od Eco Invest Group, zamknięty kompleks 11 willi kilka kroków od Sunset Road. Każda willa ma własny basen, taras i ogród, a w kompleksie są wspólny basen, strefa wypoczynku z grillem i budynek spa. W sprzedaży są wille z dwiema, czterema i pięcioma sypialniami, a do Double Six Beach jest około pięciu minut.